‘So far so good’ is an expression of cautious optimism. Up to this point, everything is going well, but what comes next remains uncertain. The exhibition situates itself within this tension. It takes as its starting point questions of authorship, visibility and the attribution of value: when does an object become an artwork, what changes when an artist designates it as such, and what happens when it leaves the exhibition space again?

The first part of the exhibition consists of PVC rainwater pipes. These industrially manufactured objects were purchased from a builders’ merchant and printed with short phrases. Through this limited intervention, they are removed from their self-evident context and transformed into carriers of language.

The phrases are familiar but open-ended. So far so good expresses confidence while immediately calling it into question. The words suggest that everything is going well for now, while also anticipating a possible reversal. The same applies to being an artist: an artist may be visible today and overlooked tomorrow — or the other way around.

Accept and reject likewise derive from a familiar context. They appear on websites when users are asked whether they wish to accept or reject cookies. Within the exhibition, the words also refer to the reception of art. A work is seen or ignored, accepted or rejected, purchased or left behind.

During the exhibition, the pipes are presented and offered for sale as artworks. Any unsold pipes will subsequently be returned to the shop. There, they re-enter the regular circulation of goods and may eventually be bought by someone who needs a drainpipe for a gutter, canopy or garden structure. The printed text, however, remains. A plumber or private customer may thus be unexpectedly confronted with a strange phrase on a banal piece of building material.

This return is an essential part of the work. In a gallery, a failure to sell is generally regarded as a failure of another kind. Here, however, it enables the work to circulate further. The pipe leaves the context of art and resumes its original function. Whether it continues to exist as an artwork after that remains unresolved.

The works in the other rooms developed over extended periods in the studio. Found and collected materials are brought together in loose assemblages. A stone picked up during a journey, which has existed for approximately 350 million years, calls for restraint. Rather than altering it substantially, the artist combines it with other elements while preserving its form and weight.

Other works similarly depend on light, provisional connections. Some elements are held together only by elastic bands. Dust accumulates on their surfaces as the rubber gradually ages and loses its tension. Eventually, it will break and the composition will fall apart. That moment need not mark the end of the work; perhaps it is only then that the work becomes complete.

Some of these assemblages remained in the studio for years without ever being shown. They existed there as potential works, changing slowly through dust, time and weathering. In this exhibition, they become visible for the first time, without their form thereby becoming definitive.

So far, the work exists. So far, the construction holds. So far, it is seen.

______________________________

So far so good is een uitdrukking van voorzichtig optimisme. Tot dusver gaat alles goed, maar wat daarna komt, blijft onzeker. In die spanning situeert zich de tentoonstelling. Ze vertrekt vanuit vragen over auteurschap, zichtbaarheid en waardetoekenning: wanneer wordt een object een kunstwerk, wat verandert er wanneer een kunstenaar het als zodanig aanwijst, en wat gebeurt er wanneer het de tentoonstellingsruimte weer verlaat?

Het eerste deel van de tentoonstelling bestaat uit PVC-buizen voor de afvoer van regenwater. Het zijn industrieel vervaardigde gebruiksvoorwerpen, aangekocht in de bouwhandel en bedrukt met korte uitspraken. Door die beperkte ingreep komen ze los van hun vanzelfsprekende context en worden ze dragers van taal.

De gekozen formuleringen zijn vertrouwd, maar blijven open. So far so good spreekt vertrouwen uit en trekt dat onmiddellijk weer in twijfel. De woorden bevestigen dat alles voorlopig naar wens verloopt, terwijl ze tegelijk een mogelijke omslag aankondigen. Dat geldt ook voor het kunstenaarschap: vandaag wordt een kunstenaar gezien, morgen misschien niet meer — of omgekeerd.

Ook accept en reject komen uit een herkenbare context. Ze verschijnen op websites wanneer gebruikers wordt gevraagd cookies te aanvaarden of te weigeren. Binnen de tentoonstelling verwijzen de woorden eveneens naar de ontvangst van kunst. Een werk wordt gezien of genegeerd, aanvaard of afgewezen, gekocht of achtergelaten.

Tijdens de tentoonstelling worden de buizen als kunstwerken gepresenteerd en te koop aangeboden. De onverkochte exemplaren gaan na afloop terug naar de winkel. Daar keren ze terug in de reguliere goederenstroom en kunnen ze alsnog worden gekocht door iemand die een dakgoot, afdak of tuinconstructie van een afvoer wil voorzien. De bedrukte tekst blijft echter aanwezig. Een loodgieter of particuliere koper kan zo onverwacht worden geconfronteerd met een vreemde uitspraak op een banaal bouwmateriaal. 

Die retourbeweging vormt een wezenlijk onderdeel van het werk. Niet verkopen geldt in een galerie doorgaans als een mislukking, maar maakt hier juist de verdere verspreiding mogelijk. De buis verlaat de kunstcontext en herneemt haar oorspronkelijke functie. Of ze daarna nog als kunstwerk bestaat, blijft onbeslist.

De werken in de andere ruimtes zijn gedurende langere tijd in het atelier ontstaan. Gevonden en meegebrachte materialen worden er samengebracht in losse assemblages. Een steen die tijdens een reis werd meegenomen en al ongeveer 350 miljoen jaar bestaat, vraagt om terughoudendheid. In plaats van hem ingrijpend te bewerken, brengt de kunstenaar hem samen met andere elementen, waarbij zijn vorm en gewicht behouden blijven.

Ook andere werken berusten op lichte, voorlopige verbindingen. Sommige onderdelen worden enkel door elastiek samengehouden. Daarop verzamelt zich stof, terwijl het rubber geleidelijk veroudert en zijn spanning verliest. Uiteindelijk zal het breken en valt de samenstelling uiteen. Dat moment hoeft niet noodzakelijk het einde van het werk te zijn; misschien is het werk dan pas voltooid.

Een aantal van deze assemblages hing jarenlang in het atelier zonder ooit te zijn getoond. Ze bleven er aanwezig als mogelijke werken en veranderden langzaam door stof, tijd en verwering. In deze tentoonstelling worden ze voor het eerst zichtbaar, zonder dat hun vorm daarmee definitief wordt vastgelegd.

Tot dusver bestaat het werk. Tot dusver blijft de constructie intact. Tot dusver wordt het gezien.